Η φυσιολογική φθορά των μεσοσπονδύλιων δίσκων, που επιστημονικά περιγράφεται με τον όρο εκφυλιστική νόσος του μεσοσπονδύλιου δίσκου ή απλά δισκοπάθεια, αποτελεί την συχνότερη αιτία αμιγούς οσφυαλγίας δηλαδή του πόνου στη μέση χωρίς αντανάκλαση αυτού στα πόδια (ισχιαλγία).
Η αφυδάτωση του κεντρικού τμήματος του δίσκου(πηκτοειδούς πυρήνα) και οι ρήξεις του περιφερικού τμήματος του δίσκου(ινώδους δακτυλίου) αποτελούν τις κυριότερες παθολογοανατομικές βλάβες που λαμβάνουν χώρα μέσα σε έναν εκφυλισμένο δίσκο. Το τελικό αποτέλεσμα μπορούμε να το δούμε στην μαγνητική τομογραφία της σπονδυλικής στήλης σαν μαύρο δίσκο (black disk) ο οποίος συνήθως έχει μειωμένο ύψος (καθίζηση) σε σχέση με τους γειτονικούς φυσιολογικούς δίσκους.
Δεν υπάρχει κοινή άποψη όσον αφορά στην αντιμετώπιση του δισκογενούς άλγους από εκφυλιστική νόσο του μεσοσπονδύλιου δίσκου και για τις τεχνικές αντιμετώπισης δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία. Η αντιμετώπιση με συντηρητική θεραπεία, αποτελείται από τη φαρμακευτική αγωγή με αντιφλεγμονώδη, κορτικοστεροειδή, οπιοειδή και την φυσικοθεραπεία. Αν αποτύχει η συντηρητική θεραπεία, προχωράμε σε ελάχιστα επεμβατικές θεραπείες. Οι περισσότερες από αυτές όπως οι εγχύσεις με κορτικοστεροειδή, το laser, η θερμική συρρίκνωση του δίσκου και τα βλαστοκύταρα έχουν εγκαταληφθή λόγο φτωχών αποτελεσμάτων.
Η σπονδυλοδεσία ή η ολική αντικατάσταση του δίσκου είναι δόκιμες θεραπείες, είναι όμως επιθετικές χειρουργικές μέθοδοι με αυξημένο κίνδυνο επιπλοκών και εφαρμόζονται σαν η τελευταία λύση.
Τα τελευταία χρόνια όμως η τεχνολογική εξέλιξη μας έδωσε τη δυνατότητα να θεραπεύουμε την οσφυαλγία από εκφύλιση δίσκου με μια ελάχιστα επεμβατική τεχνική(Minimal Invasive Technique) που ονομάζεται ΔΙΣΚΟΠΛΑΣΤΙΚΗ